‘Die rugzak gaat nooit meer af’
Ik ben Tijn, 29 jaar en bestuurslid van Stichting Jongeren en Kanker. Ik houd me bezig met het vertalen van onze bestuursplannen en activiteiten naar wat jullie uiteindelijk op het scherm zien.
Op mijn rechtervoet staat Chemo Kasper getatoeëerd. Voor sommigen – helaas – een bekend figuur.
Kanker op jonge leeftijd
Toen ik 10 jaar oud was, werd bij mij leukemie (AML) ontdekt. Na een aantal maanden leek ik terug te keren naar het normale leven, maar de ziekte kwam terug en het hele circus begon opnieuw.
Chemokuren, bestralingen, stamceltransplantatie, graft-versus-host. Alles kwam voorbij.
Terug naar Nijmegen
Laatst was ik weer in Nijmegen voor mijn jaarlijkse mini-bedevaart. Na al die jaren blijft het een dag die anders voelt dan andere dagen. Waar vroeger angst was, is nu kracht.
Onder het grasveld waar mijn moeder mij ooit in een rolstoeltje rondreed, parkeer ik nu – negentien jaar later – mijn eigen auto.
De ziekte een plek geven
Tijdens een gesprek met de endocrinoloog vertelde ik met gepaste trots over wat wij met SJK als bestuur en commissies doen voor jongvolwassenen met kanker. Ze vroeg me:
“Vind je het niet vervelend dat je daar weer mee in contact komt?”
Nee. Die rugzak gaat nooit meer af.
Momenteel zit hij nog best lekker. Ik heb mijn ziekte een plek kunnen geven en koester dagelijks de levenslessen die ik heb meegenomen. Soms ben ik bang dat het trauma me ooit nog inhaalt. Misschien moet ik daar in de toekomst nog mee dealen.
Maar ik weet: mijn familie en SJK zijn een warm nest.
De tattoo: Chemo Kasper
Op mijn rechtervoet heb ik dus Chemo Kasper laten tatoeëren. Een stripfiguur die mij op een kinderachtige, maar doeltreffende manier uitlegde dat ik kanker had.
Nu loopt hij elke dag met mij mee. 💪
Wil jij ook jouw ervaring delen met anderen? Vul het contactformulier in, dan nemen we contact met je op.
