‘Wat een opluchting als je elkaar begrijpt.’
Het loopt tegen het einde van de middag als de eerste lotgenoten binnendruppelen bij de Overleekerhoeve, een prachtige boerderij net buiten Monnickendam. We komen vanuit het hele land: van Friesland tot Brabant. Bepakt en bezakt met bordspellen, badkleding en zakken snoep.
En daar zitten we dan. Tussen de weilanden, aan het water, met limonade en chocolaatjes op tafel.
Sommigen komen ieder jaar, anderen zijn hier voor het eerst. Sommigen zitten midden in hun behandelingen, bij anderen is dat al langer geleden.
Sommigen werken volop, anderen staan dagelijks oog in oog met vermoeidheid of andere gevolgen van de ziekte. Maar dat maakt hier niets uit. Iedereen is welkom.
Eerste kennismaking
Tijdens het voorstelrondje schrijven we allemaal een uniek weetje over onszelf op. Dat is spannend. Mijn ziekte heeft veel in de war geschopt en ik ben vast niet de enige die even moet slikken. Maar er blijft altijd iets over: een gerestaureerde Vespa, een verre reis, een liefde voor Harry Potter.
Later op de avond komt vanzelf de bekende vraag:
Wat heb jij? Of wat had je?
Hoe is het voor jou om kort haar te hebben?
Wat vind je het moeilijkst aan ziek zijn?
Onderwerpen die vaak te zwaar voelen, zijn hier ineens heel normaal.
Relaxen bij Huis aan het Water
De volgende dag worden we met open armen ontvangen bij Huis aan het Water. De vrijwilligers staan letterlijk met zelfgebakken taart voor ons klaar.
Er is een keuze: een creatief programma of het verwenprogramma. Zelf kies ik voor dat laatste. Ik word verwend met een voetmassage, een peeling en een handbehandeling. Maar het mooiste zijn eigenlijk de mensen die dit doen: hun aandacht en de energie die ze in ons stoppen.
Tussendoor is er genoeg tijd om te wandelen, een ligstoel aan te schuiven of even in het water te dobberen.
Marken en ijsjes
Na de lunch varen we af naar Marken, een pittoresk vissersdorp. We kunnen kiezen voor een rondleiding met een lotgenoot die daar woont, of gewoon een terrasje pakken.
Daarna eten we samen een ijsje. Ik was vergeten hoe snel softijs smelt in de zon. En dat er spikkels op kunnen. Ach, de volgende keer.
Ruimte voor alles wat er is
Terug bij Huis aan het Water staan vrijwilligers bij de barbecue en wordt de satésaus rijkelijk geschonken. En dan overvalt het me ineens: hoe k*t het allemaal eigenlijk is.
Thuis lukt het niet om te huilen, maar hier komt het eruit. Gelukkig zijn er lieve roomies bij wie ik even wanhopig mag zijn.
Want ziek zijn is alles tegelijk:
de sterke versie van mezelf die doorgaat, en de kleine versie die het even niet meer ziet zitten.
En ook daar is hier ruimte voor.
Rustige zondagochtend
Op zondagochtend ruikt het naar croissantjes. We ontbijten rustig en spelen een potje Loco Coco Nuts. De foute grappen schudden me wakker en stiekem is het allemaal heel leuk.
Bij Huis aan het Water gaat de liefde door de maag. We lunchen nog, luieren wat, en dan is het tijd voor afscheid.
Samen verder
Het was heerlijk om oude lotgenootjes weer te zien en nieuwe te leren kennen. Dat mijn problemen hier minder raar voelen, is een enorme opluchting.
Ik heb me inmiddels alweer opgegeven voor een volgende activiteit. Want we maken er samen het beste van.
Dankbaar hiervoor
Lieve lotgenoten, lieve vrijwilligers:
bedankt voor dit heerlijke weekend. Wat fijn dat we er allemaal mogen zijn. ❤️
Tot de volgende keer!
