‘Mijn lijf met al mijn tattoos vertelt nu mijn verhaal’
Haaj! Mijn naam is Nicole, 32 jaar en geboren en getogen in Tilburg. Ik woon samen met mijn man, onze twee kinderen en ons hondje Rakker.
Bijna drie jaar geleden, kort nadat ik dertig werd, ontving ik een uitnodiging voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker. Na het uitstrijkje en vervolgonderzoeken bleek dat ik baarmoederhalskanker had. Een tumor van 3,5 centimeter.
En toen begon mijn rollercoaster.
Een grote operatie en een moeizaam herstel
Ik onderging een uitgebreide operatie waarbij mijn baarmoeder, baarmoederhals, vaginatop, ophangbanden, veertien lymfeklieren en eileiders werden verwijderd. De operatie was geslaagd, maar er bleek een zenuw aan mijn blaas te zijn geraakt. Zelf plassen lukte niet meer.
Met een katheter naar huis wilde ik absoluut niet. Dus leerde ik mezelf katheteriseren en hoopte dat de zenuw zou herstellen. Dat duurde twee maanden. Het herstel was zwaar en emotioneel, met meerdere blaasontstekingen en zelfs een ziekenhuisopname vanwege een nierbekkenontsteking.
Toen ik dacht dat het einde in zicht was, kreeg ik te horen dat het advies was om mij preventief nog 25 keer te laten bestralen.
Ondanks de tegenvaller hoefde ik hier niet lang over na te denken: ik wilde alles doen om te voorkomen dat de kanker zou terugkomen.
Ongevraagde puntjes
Voor de bestraling kreeg ik vier kleine, ongewenste tatoeagepuntjes. Aan de hand daarvan wisten ze precies hoe ik moest liggen om het juiste gebied te bestralen.
Eén puntje ter hoogte van mijn middenrif, één in mijn schaamstreek en één op beide heupen.
Functioneel, maar confronterend.
De panter: kracht en veerkracht
Vlak voor mijn operatie kreeg ik van mijn ouders, man en kinderen Nike Air Max 1 Leopard-sneakers. Ik was altijd al dol op panterprint: in mijn kleding, in het huis, overal eigenlijk.
Dat bleef niet onopgemerkt. In kaartjes en gesprekken ging het steeds vaker over mijn kracht, moed en vechterslust. Net als een panter.
Het ging bij mij horen.
Ik vond dat ik het overwinnen van kanker mocht bekronen met een tatoeage. Zodat ik later, als ik zeventig ben, terug kan kijken en herinnerd word aan deze levensveranderende gebeurtenis. Iets wat me veel pijn en energie heeft gekost, maar ook veel wijsheid heeft gebracht.
Op mijn linkerheup staat nu een panterprintje.
Daarmee is ook meteen het bestralingspuntje mooi gecoverd. 😉
Woorden die blijven
Drie dagen na mijn diagnose begon ik alles wat ik meemaakte op papier te zetten. Als uitlaatklep. Dat groeide uit tot een uitgebreide blog, die ik tot op de dag van vandaag bijwerk.
Sinds de eerste blog sluit ik af met dezelfde woorden: Viva la Vida.
Die woorden mochten ook een plek krijgen op mijn lijf.
Ik was altijd al een open boek, maar sinds mijn blogs is dat nog letterlijker geworden. Niet alleen ikzelf, ook mijn lichaam vertelt nu mijn verhaal.
Tattoos als herinnering en kracht
Of tatoeages verslavend zijn? Ja, voor mij wel. Alles wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt en waar ik kracht uit heb gehaald, geeft inspiratie.
Ook het nummer Leef van André Hazes is voor mij veel gaan betekenen. De tekst hoor ik sinds mijn ziekte heel anders. Het woord ‘Leef’ staat inmiddels op mijn rechteronderarm.
Waar ik vroeger honderd keer nadacht voor ik een tattoo liet zetten, denk ik nu misschien tien keer na. Ik leef tenslotte maar één keer.
Liever heb ik spijt van dingen die ik wél heb gedaan, dan spijt van wat ik niet heb gedaan.
Blijven ademen
Er staat alweer iets nieuws op de planning: het oude Sanskriet-symbool voor ademhalen. Tijdens alle behandelingen heb ik enorm veel gehad aan iets heel simpels: mijn ademhaling.
Inademen door de neus, uitademen door de mond.
Onze basis. We beginnen ermee bij geboorte en stoppen ermee bij het sterven.
Bewust ademen gaf – en geeft – mij rust. Het heeft mij overal doorheen geslagen en helpt me nog steeds, elke dag.
Wil jij ook jouw ervaring delen met anderen? Vul het contactformulier in, dan nemen we contact met je op.
